คนเรานั้นการจะไปให้ถึงเป้าหมายต้องใช้เวลาไม่น้อย
บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังไม่ถึงฝั่งฝัน
แต่บางคนใช้เวลาแค่สั้นๆก็ได้สิ่งที่หวังมาครอบครอง
ฉะนั้นแล้วพาหนะที่นำเราไปสู่เป้าหมายจึงมีความสำคัญมาก
ถ้าเราไม่มีความสุขกับพาหนะที่นำเราไป ก็เปล่าประโยชน์
แม้มีบางคนบอกว่าพาหนะนั้นเร็วเหมือนเครื่องบินเจ็ต
แต่ถ้าคุณไม่สะดวกใจที่จะอยู่บนนั้น
คุณเป็นคนกลัวความสูง กลัวที่แคบ ถ้าเป็นอย่างนี้เร็วไปก็เท่านั้น
"บางคนก็เอาแต่สนุก จนลืมมีเป้าหมายชีวิต"
"บางคนก็เอาแต่มีเป้าหมายชีวิต จนชีวิตลืมสนุก"
เพราะฉะนั้นโจทย์ในชีวิตของเราทุกคนคือ
"จะทำอย่างไรจึงจะรักษาสมดุลของเป้าหมายและความสนุก
ระหว่างเดินทางให้ได้ ?"
ผมมีนิทานเรื่องหนึ่งจะเล่าให้ฟัง
มีชายสองคน ชื่อ "ความสุข" กับ "ความสำเร็จ"
สองคนนี้เป็นเพื่อนรักกัน สนิทกันมาก
แต่สองคนนี้ก็เป็นเพื่อนที่แปลก เพราะชอบวิ่งแข่งกัน
ที่ว่าแปลกก็คือว่า ถ้าไอ้ความสุขวิ่งมาถึงก่อน
ไม่นานไอ้ความสำเร็จก็มักจะวิ่งตามมา
แต่ถ้าไอ้ความสำเร็จวิ่งมาถึงก่อน โดยไม่รอไอ้ความสุขทีไร
เป็นเรื่องตลอด!!
เพราะบางครั้งไอ้ความสุขก็จะขี้น้อยใจ ไม่ยอมมาเอาดื้อๆซะงั้น
นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า
อย่าให้ความสำเร็จมาก่อนความสุข
อย่าตั้งกฎเกณฑ์ว่าต้องถึงเป้าหมายก่อนแล้วจึงจะมีความสุข
ให้ความสุขมาก่อน แล้วความสำเร็จก็จะตามมาเอง
แต่ต้องหมายเหตุว่าความสุขนั้นต้องไม่หลอกตัวเองนะครับ
ถ้าคุณเริ่มมีความสุขเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย
ความสำเร็จที่ใฝ่หามันจะค่อยๆแสดงตัวออกมาเอง
ถ้าระหว่างทางเรายังไม่สนุก
เป็นไปได้สูงว่า
จุดหมายที่เรากำลังไป
อาจไม่ใช่ที่ที่เราต้องการจริงๆ
เครดิต จากหนังสือ "งานไม่ประจำ ทำเงินกว่า" ของคุณวิสูตร แสงอรุณเลิศ
